Początki (1904-1924).

Schalke 04 Gelsenkirchen to klub, którego początki sięgają do pierwszych lat XX wieku. Oficjalna data założenia klubu, to czwarty dzień maja 1904 roku. Wtedy to właśnie grupka młodych chłopaków: Josef Ferse, Johann Kessel, Viktor Kroguhl, Heinrich Kullmann, Adolf Oetzelmann, Josef Seimetz i Willy van den Berg, w pubie na przedmieściach Gelsenkirchen zakłada klub o nazwie – „Sportclub Westfalia 1904 Schalke”. Ich liderem jest wtedy Willi Gies, który także współtworzył zespół. Wszyscy zawodnicy grają czysto amatorsko, a po kilku sezonach starań, Zachodnionimiecka Federacja Piłkarska nie przyznaje licencji na grę klubu w oficjalnej lidze. Pierwszym prezesem zostaje górnik, pracujący w pobliskiej kopalni - Heinrich Hilgert. 13 lutego 1912 roku dochodzi do fuzji z klubem „Turnverein 1877 Schalke”, który należał już do Federacji Piłkarskiej. Niestety po I wojnie światowej w 1924 roku, dochodzi do rozłamu. Lekkoatleci i piłkarze postanawiają iść własnymi ścieżkami, co skutkuje założeniem klubu pod nazwą „FC Schalke 04”. Zmieniają się także dotychczasowe barwy zespołu (z czerwono-żółtych na niebiesko-białe).

Po I wojnie światowej (1924-1933).

W 1925 roku Schalke po raz pierwszy w historii obejmuje profesjonalny trener - Heinz Ludewig. To właśnie Niemiec doprowadza zespół do pierwszych sukcesów: mistrzostwo Emscherkreismeisterschaft (nazwa ligi okręgowej), mistrzostwo ligi okręgowej, oraz mistrzostwo Zagłębia Ruhry. 8 maja 1925 rozegrane zostało pierwsze spotkanie Schalke – Borussia. Mecz ten wygrali „Die Knappen” - 4:2. Po meczu, w lokalnej prasie dało się przeczytać o nowym stylu gry, jaki prezentowali zawodnicy „Niebieskich” – szybkie, krótkie, płaskie podania. Dzięki tej technice gry, Schalke przez najbliższe lata miało stać się wiodącą siłą w niemieckiej piłce. W 1927 roku, po awansie do najwyższej klasy rozgrywkowej (Gauliga Ruhr) zawodnicy Schalke są o krok od zdobycia tytułu mistrzowskiego. W decydującym meczu przegrywają z Fortuną Dusseldorf 3:4. Trenerem zespołu jest wtedy Hans Sauermann, który prowadzi drużynę do mistrzostwa Zachodnich Niemiec, niestety w walce o Mistrzostwo Niemiec, w półfinale rozgrywek lepsi okazują się zawodnicy Eintrachtu Frankfurt pokonując zespół Schalke 2:1. W 1933 roku „Biało-Niebiescy” ponownie zostają najlepszą drużyną Zachodnich Niemiec. Sztuka ta nie udaje się jednak w walce o mistrzostwo – po dobrych meczach i wyeliminowaniu takich drużyn jak: Berliner FC Viktoria 89, FSV Frankfurt i 1860 Munchen zawodnikom Schalke przychodzi zmierzyć się w finale z Fortuną Dusseldorf. Niestety „Die Knappen” musieli uznać wyższość przeciwnika, który pokonał zespół z Gelsenkirchen 3:0.

Schalke nową siłą w Niemczech (1933-1945).

W 1933 roku władzę w Niemczech przejęła partia Adolfa Hitlera – NSDAP. To właśnie wtedy, Schalke zaczęło odnosić swoje największe sukcesy. Trenerem zespołu był wówczas Hans Schmidt, powołany na to stanowisko 15 sierpnia 1933 roku. Władze nazistowskie w dużym stopniu wykorzystywały klub, aby siać swą propagandę w Niemczech. Po przejęciu władzy odwołano cały zarząd Niemieckiego Związku Piłki Nożnej i utworzono ligę pod nazwą Gauliga Westfalen. 24 czerwca 1934 roku, Schalke04 po raz pierwszy zdobywa Mistrzostwo Niemiec. W wielkim finale, który odbył się w Berlinie, podopieczni Schmidta pokonują 1. FC Nürnberg 2:1. Rok później Schalke ponownie wygrywa, tym razem pokonując w finale VFB Stuttgart 6:4. W grudniu, 1935 roku zawodnicy po raz pierwszy grają w finale Pucharu Niemiec z FC Nürnberg. Niestety po zaciętej walce, „Die Knappen” przegrywają 0:2. 1936 zawodnicy Schalke zdołali wywalczyć tylko tytuł mistrza regionu, jednak już rok później jako pierwszy zespół w Niemczech zdobyli podwójną koronę wygrywając Puchar Niemiec, oraz Mistrzostwo. W decydującym spotkaniu o tytuł mistrzowski pokonali FC Nürnberg 2:1. Od 1933 roku do 1945 Schalke zdołało jedenaście razy sięgnąć po mistrzostwo Zachodnich Niemiec i sześciokrotnie triumfowało także w rozgrywkach krajowych.

Okres powojenny i siódmy tytuł (1945-1963).

W lipcu 1945 roku, po zakończeniu II wojny światowej wznowiono rozgrywki w Niemeczech. Zniszczony stadion Glückauf-Kampfbahn musiał zostać przebudowany, ze względu na zniszczenia jakich doznał podczas ataków. Schalke nie mogło już bazować na dawnych sukcesach. W 1945 roku „Die Konigsblauen” rozegrali zaledwie dwa mecze. Rok później w rozgrywkach Westfalii, Schalke odpadło w ćwierćfinale ulegając na własnym stadionie Borussii Dortmund 2:3. W tym samym roku powstała nowa liga o nazwie Oberliga West. Swój pierwszy sezon zawodnicy Schalke 04 zakończyli na szóstej lokacie. W 1951 roku Schalke po raz pierwszy zdobyło mistrzostwo Oberligi i po siedmiu latach przerwy ponownie dotarło do finału mistrzostw Niemiec. W 1956 roku Schalke awansowało do finału Pucharu Niemiec, jednak zespół Karlsruher SC okazał się za silny dla „Die Knappen”, którzy zchodzili z boiska z wynikiem 2:3 dla rywali. W sezonie 1957/58 Schalke pod wodzą trenera Eduarda Frühwirtha ponownie wraca na tron mistrzowski. Po wywalczeniu mistrzostwa Oberligi zawodnicy Schalke zdobywają swój siódmy w historii tytuł, pokonując w finale rozgrywek HSV 3:0. Po tym sezonie Schalke po raz pierwszy występuje na arenie międzynarodowej. W trzeciej rundzie przychodzi im się zmierzyć z duńską Kopenhagą. Do wyłonienia zwycięzcy potrzeba, aż trzech spotkań. Ostatecznie to drużyna Schalke przechodzi dalej (0:3, 5:2, 3:0). Czwarta runda to potyczka z mistrzem Anglii - Wolverhampton Wanderers i zwycięstwo w dwumeczu 4:3 (2:2, 2:1). Niestety ćwierćfinał Pucharu Mistrzów przyniósł duże rozczarowanie dla kibiców „Die Konigsblauen”. Musieli oni bowiem przełknąć gorzką pigułkę, jaką był mecz z Atletico Madryt. „Los Rojiblancos” dali graczom Schalke lekcję futbolu, wygrywając na własnym stadionie 3:0. W Gelsenkirchen padł natomiast rezultat remisowy 1:1. W sezonie 1961/62 Schalke zdołało sięgnąć po tytuł vice-mistrza Oberligi.

Utworzenie Bundesligi i spadek (1963-1980).

W 1963 roku dochodzi do zmian w DFB, na skutek których powstaje nowa liga pod nazwą Bundesliga. Schalke gra w niej nieprzerwanie, aż do 1981 roku. Niestety, początkowo nie dzieje się dobrze w szeregach „Die Knappen”. Niemiecka Fedeacja Piłkarska nie przyznaje licencji klubowi na grę, ze względu na niewywiązanie się z obietnic finansowych. Działacze są zmuszeni sprzedać obiekt Glückauf-Kampfbahn, a pod naciskiem władz miejskich na fotel prezesa powraca Fritz Szepan. W pierwszym sezonie Schalke zajmuje ósme miejsce w ligowej tabeli. Sezon później „Die Konigsblauen” zajmują ostatnią lokatę w tabeli, jednak na skutek powiększenia zespołów do 18 drużyn pozostają w pierwszej lidze. Ponadto Hertha Berlin nie otrzymuje licencji na grę w pierwszej lidze i automatycznie spada do 2. Bundesligi. Kolejne sezony to miejsca w ogonach tabeli Bundesligi. W sezonie 1966/67 Schalke notuje niehlubny rekord przegrywając z Borussią Monchengladbach 11:0. Pod koniec sezonu 1967/68 Schalke gra w turnieju Coppa dell Alpi i pokonując tam Juventus Turyn, Eintracht Frankfurt oraz BSC Young Boys. W finale przychodzi im się zmierzyć z FC Basel, który pewnie pokonują 3:1. W 1969 roku Schalke ponownie dochodzi do finału Pucharu Niemiec, niestety przegrywa z faworyzowanym Bayernem Monachium 1:2. Dzięki temu zawodnicy Schalke mogą ponownie wrócić na europejskie salony grając w Pucharze Zdobywców Pucharów (obecnie Liga Europejska). „Die Knappen” pokonują kolejno: Shamrock Rovers (1:2, 3:0), IFK Norrkoping (0:0, 1:0), Dinamo Zagrzeb (3:1, 1:0). Nietety w półfinale muszą uznać wyższość angielskiego Manchesteru City przegrywając na wyjeździe 5:1, a u siebie zwyciężając 1:0. W 1971 roku, klubowi zostają przedstawione zarzuty korupcyjne. Według prokuratury, Schalke miało celowo przegrać mecz z Arminią Bilefeld, który skończył się wynikiem 0:1. W związku z aferą jaka wybuchła w Niemczech, kilku zawodników Schalke zostało zawieszonych i ukaranych grzywnami. Sezon później Schalke zajmuje drugie miejsce w lidze i staje się także triumfatorem Pucharu Niemiec. W finale, zawodnicy „Die Knappen” gromią 5:0 FC Kaiserslautern, po dwóch golach Kremersa i jednym trafieniu Scheera, Lütkebohmerta i Fischera. W 1973 roku do użytku zostaje oddany nowy stadion o nazwie Parkstadion, który ma służyć jako jeden z obiektów na piłkarskie Mistrzostwa Świata w 1974 roku. Sezon 1976/77 to ponowne zdobycie tytułu vice-mistrza kraju. W tym sezonie, Schalke pokonuje 7:0 Bayern Monachium, co jest rekordowym zwycięstwem w Bundeslidze, aż do dziś. Przez kolejne lata zespół występuje w Bundeslidze, aż do sezonu 1980/81, gdzie Schalke zajmuje 17 miejsce w lidze i po raz pierwszy w historii klubu musi zaczynać rozgrywki od 2. Bundesligi.

Kryzys i zwycięstwo w Pucharze UEFA (1981-1997).

Po sezonie spędzonym w drugiej lidze, Schalke bez większych problemów powraca na niemieckie salony, zajmując pierwsze miejsce w 2. Bundeslidze. Sezon 1982/83 był nieco lepszy niż poprzedni w pierwszej lidze, ponieważ Schalke zajmuje 16 lokatę w ligowej tabeli, co zamiast bezpośredniego spadku daje szansę na utrzymanie poprzez baraże. Niestety, dla „Niebiesko-Królewskich” za silny okazuje się zespół KFC Uerdingen 05, z którym w pierwszym meczu remisują 1:1, aby później przegrać 1:3. Kolejny sezon w 2. Bundeslidze, Schalke może zaliczyć do udanych. Udaje się wykonać plan minimum czyli awans z drugiego miejsca. Przez kolejne cztery sezony „Die Knappen” bez większych sukcesów grają w pierwszej lidze. Niestety wraz z końcem sezonu 1987/88, zawodnicy Schalke muszą pogodzić się z kolejnym spadkiem do drugiej Bundesligi. Tym razem jednak, nie udaje się wrócić do Bundesligi już po jednym sezonie. Drużyna „Górników” potrzebowała, aż trzech sezonów, aby ponownie awansować do najwyższej klasy rozgrywkowej. W pierwszym sezonie zawodnicy Schalke zajęli hańbiące, bo aż 12 miejsce w drugiej lidze. Sezon później priorytetem dla zawodników i zarządu był awans. Niestety, nie udało się go osiągnąć, a podopieczni Diethelma Fernera zajęli dopiero ósmą pozycję. Po zmianie trenera, Schalke w końcu awansowało do pierwszej Bundesligi zajmując pierwsze miejsce w ligowej tabeli. Po awansie, klub nie odnosił większych sukcesów, aż do sezonu 1995/96, kiedy to Schalke ustąpiło miejsca w ligowej tabeli tylko takim firmom jak Bayern Monachium oraz Borussia Dortmund. Trzecie miejsce było najwyższą, zajętą lokatą przez Schalke w lidze od 1977 roku. Ponadto dawało ono gwarancję gry w Pucharze UEFA. Przed sezonem do klubu jako trener przybył holenderski szkoleniowiec Hubb Stevens. Pod jego wodzą, Schalke odniosło swój największy dotychczas triumf na arenie europejskiej – sięgnięcie po Puchar UEFA. W finale zawodnicy Schalke pokonali w dwumeczu po rzutach karnych Inter Mediolan (1:0, 0:1, 4:1 pen.). Skład Schalke 04 w decydującym meczu wyglądał następująco: Jens Lehmann – Olaf Thon – Johan de Kock, Thomas Linke – Radoslav Látal, Jiří Němec, Yves Eigenrauch, Andreas Müller, Michael Büskens – Marc Wilmots, Martin Max.

Lata współczesne (1997-....).

Po zdobyciu tego tytułu Schalke w kolejnych latach nie zachwycało swoich kibiców. Zespół regularnie zajmował miejsce w środku tabeli, aż do sezonu 2000/2001, kiedy to podopieczni Huuba Stevensa byli o krok od tytułu mistrzowskiego zajmując ostatecznie drugie miejsce. W 34 kolejce Bundesligi, Schalke mierzyło się z SpVgg Unterhaching i pewnie wygrało 5:3. Mimo tego zwycięstwa, zawodnicy „Die Knappen” musieli także liczyć na porażkę Bayernu Monachium, który mierzył się z HSV. Do 90 minuty utrzymywał się bezbramkowy remis, a gola dającego prowadzenie HSV zdobył Sergej Barbarez. Bramka ta wprawiła kibiców Schalke w ekstazę. Niestety na cztery sekundy przed upływem dodatkowego czasu gry, gola z rzutu wolnego strzelił Patrik Andersson dając tym samym tytuł mistrzowski Bawarczykom. W 2001 roku Schalke zdobyło również Puchar Niemiec, pokonując w finale Union Berlin 2:0. Dzięki vice-mistrzostwu Niemiec, Königsblauen po raz pierwszy zakwalifikowali się do Ligi Mistrzów. Niestety ich debiut nie wypadł zbyt dobrze, ponieważ 11 września 2001 roku przegrali z greckim Panathinaikosem 0:2. Ostatecznie Schalke nie wyszło z grupy mając jeszcze za rywali Arsenal i Mallorce. Udało się natomiast po raz drugi z rzędu wygrać Puchar Niemiec. Po emocjonującym spotkaniu Schalke okazało się lepsze od Bayeru Leverkusen, pokonując „Aptekarzy” 4:2. W sezonach 2004/05 i 2006/07 zawodnicy z Gelsenkirchen ponownie do ostatniej kolejki walczą o mistrzostwo Niemiec. Ta sztuka się jednak nie udaje i „Niebiescy” muszą zadowolić się vice-mistrzostwem. Można powiedzieć, że w ostatnich latach Schalke 04 Gelsenkirchen na dobre zadomowiło się w czołówce Bundesligi i pozostaje mieć nadzieję, że w najbliższych sezonach gracze z Veltins Arena sięgną w końcu po mistrzostwo, na które kibice czekają już od kilkudziesięciu lat…